„— Bałeś się
— Ich było pięciu. Razem z Długowłosym dalibyśmy radę, ale sam
— Należało dogonić Tessa.
— Ha, mądrze powiedziane. Jak miałem dogonić, jeśli mnie od niego właśnie przegradzała ta piątka Nie mogłem ich minąć.
— Czemu nie obszedłeś
—Właśnie tak zrobiłem. Chyba pamiętasz, jak wygląda droga Musiałem zajść z boku i wlazłem między diabelskie opłotki, budy, doły pełne śmieci i zupełnie straciłem orientację. Na dodatek widziałem bardzo źle. Musiałem pobłądzić i dopiero huk strzału wskazał mi właściwy kierunek. Zacząłem się przedzierać poprzez jakieś płoty, szałasy, aż na koniec znalazłem się we wnętrzu pustego baraku, bez okien i drzwi. Cały ten czas słyszałem, jak strzelano. Dostrzegłem szparę w ścianie i wówczas ujrzałem ciebie i Tessa. On leżał na piachu. Wówczas wyłamałem deskę. Resztę już znasz.
— A konie Kiedy przyprowadziłeś konie
— Wcale ich nie przyprowadzałem. Zapomniałem powiedzieć, że zanim wlazłem do wnętrza baraku, zauważyłem dwa wierzchowce. Stały w blasku księżyca na małym podwóreczku. Zresztą sam widziałeś. Zacząłem rozglądać się za właścicielem, nawet zapytałem „Jest tam kto" Nikt nie odpowiedział. Od razu pomyślałem, że te konie pasują jak ulał dla mnie i dla Długowłosego, gdy trzeba będzie uciekać.“(5)