„— Złożyłam pocałunek na wargach Świętego Gusi! Łzami obmyłam czerń na wargach Świętego Gusi! Srebrna pandang powróciła, aby stroić przybytek Wielkiego Ducha! I Wielki Duch przemówił! Słyszałam jego rozkaz!
Na polanie podniósł się szmer, a kiedy zgasł, kapłanka ciągnęła dalej
— Radujcie się, ludzie Dusuni! Widzę na wzgórzu dojrzewające zboża, widzę trzody z młodymi. Lecz za swoją łaskę Maboga żąda zapłaty.
Wyciągając ramiona zawołała dźwięcznym głosem
— Cóż dacie, ludzie Dusuni, aby wybawić się z nieszczęścia
Odpowiedź tubylców siedzących w rzędach była szybka jak letnia błyskawica.
— Co biały człowiek zabrał, musi oddać! Damy głowę brata białego człowieka na ofiarę i twój, Dżebi, weselny podarunek dla Maboga!
Dżebi podniosła rękę i zapadła cisza.
—Dobrze mówicie, Dusuni! Maboga przyjmuje... Słowa jej utonęły w głośnym krzyku. Na palmowy
dach budynku zwaliła się pochodnia. Najwidoczniej pochodnia wypadła z bambusowej obsadki. W jednej chwili budynek stanął w płomieniach. Na polanie piekielny wrzask lęku. Lecz dla ukrytej w gąszczu trójki przybyszów nagły pożar był niemal zrządzeniem opatrzności. Płonący budynek oświetlił do tej pory ukrytą w ciemnościach chatę. W jednym z okien chaty ujrzeli zakrwawioną twarz młodego Glistera. Skoczyli naprzód, kryci cieniem okalających polankę drzew.“(15)