„Nawozy mineralne
Nawozy fosforowe
Na początku XIX w. w związku z rozwojem przemysłu zaczęły powstawać duże miasta, duże skupienia ludności, wymagające sprawnego zaopatrywania w żywność. Został też ułatwiony transport dzięki kolejom żelaznym. Ta dobra koniunktura dla produktów rolnych wymagała intensyfikacji rolnictwa i szybkiego podnoszenia plonów. Wzmógł się na przykład import kości z kontynentu europejskiego na Wyspy Brytyjskie. W roku 1823 importowano kości za sumę 15 000 funtów, a w roku 1837 — już za 255 000 funtów; w ciągu 14 lat import wzrósł 17krotnie. Kości były używane jako nawóz już przez Rzymian. Ich korzystne działanie znano od dawna, a w początkach XIX w. wiedziano już, że zawierają fosfor i że jest to powszechny składnik popiołów roślinnych. Kiedy jednak zaczęto masowo używać kości jako nawozu w Anglii, okazało się, że na niektórych glebach działały one dobrze, a na innych, zwłaszcza gliniastych — słabo.
Wyjaśnieniem tego problemu zajął się John Benet Lawes w swoim gospodarstwie rolnym w Rothamsted. Doświadczenia wazonowe i polowe, przeprowadzone w 1839, 1840 i 1841 r. wykazały, że potraktowanie kości kwasem siarkowym dawało doskonałe wyniki. Fosfor występuje w kościach w formie fosforanu trójwapniowego — Ca3(P04)2. Sól ta rozpuszcza się bardzo słabo w wodzie, ale potraktowana kwasem siarkowym daje fosforan jednozasadowy — Ca(H2P04)2, który łatwo się rozpuszcza. Potraktowanie kości kwasem siarkowym udostępnia fosfor roślinom. Proces ten można wyrazić równaniem“(11)