„Pani Dubarry, niezwykle podniecona, gotowa była wstać 1 klaskać, gdyby nie lękała się, że może tym uchybić przyzwoitości i ściągnąć na siebie nową powódź piosenek, jedną rozwięźlejszą od drugiej.
Od tej chwili Ludwik XV .mógł się do woli cieszyć swoim triumfem.
Członkowie parlamentu schylili czoła, wszyscy z tą samąuległością.
Król podniósł się z poduszek haftowanych w złote lilie. Za nim wstał dowódca gwardii, komendant garnizonu i cała szlachta.
Uderzono w bębny, trąby zabrzmiały na zewnątrz. Słaby gwar tłumu w czasie przybycia króla przemienił się teraz w ryk niknący w oddaleniu pośród napierających tłumów, powstrzymywanych przez żołnierzy i łuczników.
Król dumnie kroczył przez salę widząc wokół siebie tylko pochylające się głowy.
Książę dAiguillon poprzedzał Jego Królewską Mość nie okazując jednak oznak swego zwycięstwa.
Kanclerz, który z daleka widział kołyszący się tłum i słyszał głuchy pomruk, dochodzący do niego mimo znacznej odległości, zląkł się i przed wyjściem z sali rzekł do łuczników
— Dać eskortę.
Richelieu, któremu nisko ukłonił się książę dAiguil!on, rzekł do synowca
— Bardzo nisko schyliły się dzisiaj czoła, książę. Mogą one kiedyś podnieść się diabelnie wysoko. Strzeż się.“(8)