„Vincent wręczył jej gipsowy odlew nogi.
— Oddaj to Antonowi i powiedz, że proszę o wybaczenie; z serca żałuję.
Skierował się ku wyjściu. Jet położyła mu ze współczuciem rękę na ramieniu.
— Obraz z Scheveningen jest gotów. Chcesz go zobaczyć
W milczeniu stal przed obrazem Mauvea. Przedstawiał łódź rybacką wyciąganą przez konie na brzeg. Wiedział, że patrzy na arcydzieło. Wynędzniałe, sterane szkapy, kare, siwe i kasztanowate stały cierpliwie, pokornie i cicho. Przed nimi leżał jeszcze kawał wzgórza, na które miały wyciągnąć ciężką łódź — wnet dokonają swego dzieła. Zlane potem zdawały się dyszeć z utrudzenia — ale bez jęku skargi. Od wielu, od bardzo wielu lat harowały w ten sposób. Pogodziły się ze swym losem. Czekało je jeszcze trochę życia i wiele twardego mozołu. I gdyby jutro miały iść do oprawcy — też dobrze, są gotowe...
Vincent odkrył w tym obrazie głęboką mądrość życiową, która mówiła Savoir soujfrir sans se plaindre, ca ccst la seule chose pratiąue, cest la grandę science, la lecon d apprendre, la solution du probleme de la vie. 1
Opuszczał dom malarza orzeźwiony i ubawiony paradoksalnym zbiegiem okoliczności człowiek, który mu zadał najcięższy cios, pokazał mu zarazem, jak należy znosić cierpienie.“(4)