„Władysław Kacprzak Jeszcze przez kilka miesięcy pełnił zarazem funkcję milicjanta i szefa oddziału wiejskiego Ruchu Oporu AK. W roku 1946 skorzystał z amnestii i ujawnił się. Natychmiast został zwolniony ze służby w milicji. A potem liczby te znaczył sobie krzyżykiem na ścianie 72 razy zabierano go z domu na któtszy lub dłuższy pobyt w powiatowym lub wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa. Przeżył to wszystko. Do dziś pozostaje w godnej podziwu kondycji fizycznej i psychicznej. I tylko jedna myśl prześladuje go czasami „Gdybym to ja wiedział, że tam, wtedy, za ścianą... przecież tych UBowców posiekalibyśmy na kawałki!..."
Józef Sikorski Jego „drugie życie" trwało jeszcze 25 lat. Z Grójca wyniósł się jednak tak szybko jak tylko mógł, ponieważ obawiał się o własne życie. Zamieszkał w Warszawie, przebywał najpierw pod opieką Mikołajczyka. Później ukrywał się jeszcze przez kilka lat i tak w ciągłym strachu o własny los dotrwał do 1956. Jego uraz był mimo „odwilży" tak silny, że do Grójca bał się przyjeżdżać" nawet w odwiedziny.
Andrzej Górecki Za zlikwidowanie bandy rabusiów, kreowanych później przez UB na „patriotów", otrzymał karę śmierci. Wyrok ten zamieniono wkrótce na dożywotnie więzienie. W roku 1956 został zrehabilitowany, ponieważ bez trudu udowodnił, że „patrioci" byli zwykłą bandą rabunkową.“(13)